A jednak nie...

Pamiętacie jak jeszcze kilka minut temu robiłam za Bridget Jones i miałam emo napady? Wcinając zupę pomidorową, która miała robić za obiad jakoś tak stwierdziłam, że to nie dla mnie. Życie jest zbyt zabawne, żeby je marnować. Po za tym jako emo nie mogłabym śmiać się z liska chytruska. Co to za życie? Musiałabym ciąć się rozbitą szklanką, wpychać pistolet do gardła, siedzieć na tych wszystkich emo forach i zrobić tęczę z włosów. Nie licząc tego ostatniego, moje życie straciłoby sens.
Dlatego, nie martwcie się! Emo napady jeszcze będą, ale to później. Na przykład jak Pani P. odda nam kartkówki. Albo jak znowu się dowiem, że pół życia spędziłam nie wiedząc, że pomiędzy "mimo" i "że" na początku zdania nie stawiamy przecinka. Na razie jednak zostawiam emocjonalną stronę mojej egzystencji i zajmuję się tą materialną.
~Wasza Nie-Emo Elizabeth
PS. Ktoś wie ile trzeba biegać, żeby zrzucić pół pudełka ptasiego mleczka i jednego pączka? Chyba za bardzo wczułam się w rolę Bridget Jones...